Het was begin januari dat ik en Ward naar het Engelse Worcester reden, met de bedoeling hem daar achter te laten. In de goede handen van de professoren van Worcester University. Onder het bewind van King Covid moest hij daar even vluchten, maar toen King Boris toch wat begon bij te draaien, keerde hij terug. Maar zijn rijk is nu uit, de examens zijn achter de rug, en ik mocht Ward dan ook terug gaan halen. Ik kwam trouwens al snel tot de ontdekking dat de waard van The Arch Rivals zich ook had ontfermd over de opvang van Ward aldaar, waarvoor ik hem alleen maar dankbaar kan zijn. Maar het zijn toch speciaal mensen, die Engelsen. Vestimentair gezien wist ik al van mijn bezoek in januari dat de jongedames onder de 26,5 graag topjes dragen … ja, ook in de winter. De heren een jogging. Op een zaterdagavond wordt het nog leuker, want dan zijn ze allemaal opgekleed. In Neerpelt doen ze dat 1 keer per jaar, met het galabal van ’t College. Hier doen ze dat op zaterdagavond .. elke zaterdagavond. En als er één jongedame naar ‘the bathroom’ moet, gaan ze allemaal. Geen wonder dat de meest trendy zaak in een voormalige kerk gevestigd is, de al even voormalige sacristie is groot genoeg om 13 dames hun neus te laten poederen. Maar het is allemaal maar schone schijn, want de doorsnee Engelsman (en die lijken in een doorsnee provinciestad in de meerderheid) leeft klein, geeft niets om een voortuin en nog minder om de achtertuin, heeft geen poetsvrouw en ook geen poetsgerief. Van de jongedames gaat 1/4e van het maandloon naar de kapper, 1/4e naar kleren, 1/4e naar cocktails en 1/8 naar de huishuur. Bij de mannen gaat dat respectievelijk naar bier, pizza (de dames eten wel me), tattoo’s en ook de huishuur. Nodeloos te zeggen dat er dan ook niets overschiet om ooit eens een eigen huisje te hebben, laat staan met een tuin … maar ja, daar geven ze toch niets om … Het belangrijkste is … Ward is terug! Met nogmaals mijn dank aan de waard van The Arch Rivals!

Klik op de foto voor een uitgebreide fotoreeks
Scroll Up