Toen Ward ons een tijd terug vertelde dat hij nog een jaartje in het Engelse Worcester (u mag het ginds ‘Woester’ uitspreken) ging studeren, waren we verheugd, als veelvuldig gebruiker van dat sausje dat ze daar in de streek veel gebruiken. Ik had de reserve-band al uit de auto genomen, kwestie van alle beschikbare ruimte op de terugweg te kunnen vullen met flesjes Worcestershire Sauce, zodat ik wel een tijdje zou verder kunnen in de keuken. Vrijdagochtend was het zo ver, 5u ’s ochtends vertrokken we, eerst voor 300 km naar Calais, dan de auto op en af een trein gereden, om dan van Folkestone naar Worcester nog zo’n 206 mijl te rijden. Links uiteraard, al was dàt niet echt een probleem. Onderweg wel ontdekt waarom de Engelsen het zo moeilijk hebben om een keuze voor al dan niet Brexit te nemen … Ze kunnen op de autosnelweg, doorgaans minstens 3 rijstroken, ook geen keuze maken. Een niet onaardig deel Britten rijdt constant in het midden, aan een snelheid van minstens 15 mijl per uur minder dan toegelaten. En vermits de Engelsen zo beleefd zijn om niet links voorbij te steken, niet met de lichten te flikkeren, en niet rechts voorbij te rijden en dan ineens stil er voor te gaan rijden, dan leren die besluiteloze Britten het nooit … Wilden we na aankomst (iets na twaalf al, omdat je de klok daar nog een uurtje terug mag draaien) al direct de stad in, dan viel dat effe tegen. Als ze hier in België zeggen dat we een ‘franse poets’ doen, hetgeen wil zeggen dat we overal maar eens snel over gaan, dan hebben ze in Engeland een ‘engelse poets’. Hetgeen eigenlijk wil zeggen dat er niet gepoetst wordt … Dat was dan wellicht buiten een paar overijverige Vlaamse mama’s gerekend, die de papa’s aanwezig ook al direct aan het werk zetten. Na mijn deel gepoetst te hebben, trokken we dan toch de stad in, en het dient gezegd: het is een supergezellig stadje! Alleen … die Worcestershire Sauce, die hebben we niet gevonden …

Voor meer foto’s, klik op de foto hier onder:

Scroll Up