Het Verlaten Kerkhof van Rekem

In de Atlas van Vergeten België staat op pagina 74 een artikel over het kerkhof van het Rijkskrankzinningengesticht van Rekem, en ik citeer daar graag de volgende zin uit:

“Voor wie een zwak heeft voor de strak getrimde oorlogskerkhoven van de Commonwealth War Graves Commisssion is dit de hel op aarde”

Misschien wat straf uitgedrukt, maar 2 uur voor ik op dit ‘verlaten kerkhof’ in Rekem toe kwam, stond ik inderdaad op het Amerikaans militair Kerkhof van Henri-Chapelle. 20 hectare groot, én perfect onderhouden. Met altijd een Amerikaan aanwezig die de bezoekers verder helpt, en 2 mannen die voor de bewaking van het domein in staan. Opdat de mannen die hier begraven liggen, nooit vergeten zullen worden.

Net zoals in Henri-Chapelle liggen in Rekem alleen maar mannen , zo’n 1.750. Maar die mannen waren eigenlijk al vergeten nog voor ze stierven. In 1921 kwam er in het iets verder gelegen kasteel van d’Asprémont-Lynden in Oud-Rekem een krankzinnigengesticht. Hun familie wist vaak geen raad meer met deze mannen, waarna ze in het kasteel werden achtergelaten. En waar ze werden vergeten …

Het doet voor ons raar aan, zeker omdat we in onze nabijheid de beste verzorgingsinstellingen hebben voor ‘andersvaliden’. De verzorging in Rekem moet je natuurlijk kaderen in de tijdsgeest, en naar ’t schijnt was het er nog niet zo slecht. In andere verzorgingsinstellingen kreeg iedereen een nummer, hier behielden ze hun naam. En die naam prijkt nu op een betonnen kruisje op het verlaten kerkhof … ook al valt die naam soms nauwelijks nog te lezen.

Meer foto’s

Henri-Chapelle American Cemetery and Memorial

Ik was er al eens geweest, op het Amerikaanse Militaire kerkhof in Henri-Chapelle, op de weg van Luik naar Aken. Maar de graven van de 7.989 Amerikanen die hier sneuvelden tijdens het Ardennenoffensief (dec 1944-jan 1945) lagen toen onder zo’n prachtig sneeuwtapijt, dat een wandeling langs de graven me ongepast leek.

Nu, in november 2021, lag er die sneeuw niet meer, maar het beeld van al zij die gesneuveld zijn was er niet minder pakkend om, integendeel, want velen kregen een naam. Met achter die naam een verhaal, van hoe hun leven was voor ze de grote plas overstaken. Een verhaal van wat ze hier mee maakten, en helaas ook hoe hun leven hier eindigde …

Meer foto’s / more pictures

I had been there before, on the American Military Cemetery in Henri-Chapelle, on the road from Liège to Aachen. But the graves of the 7,989 Americans who fell here during the Battle of the Bulge (Dec 1944-Jan 1945) were then covered by such a beautiful carpet of snow that a walk past the graves seemed inappropriate.

Now, in November 2021, there was no longer that snow, but the image of all those who died was no less striking, on the contrary, because many were given a name. Behind that name is a story of what their lives were like before they crossed the big ocean. A story of what they went through here, and unfortunately also how their life ended here …

Moresnet

Moresnet is een rustig dorpje in de provincie Luik, maar het heeft een bewogen geschiedenis gekend. In 1815, na de val van Napoleon, moest zijn rijk herverdeeld worden. Zowel De Nederlanden als Pruisen hadden graag het gebied van Moresnet zich toegeëigend. Niet dat dit dorp op zich zo belangrijk was, wel de zinkfabriek van Vieille Montagne … Onderhandelingen leiden uiteindelijk tot een compromis: het westen ging naar de Nederlanden, het oosten naar Pruisen, en het gebied er tussen werd een onafhankelijke staat, Neutraal Moresnet. En zo bleef het tot 1920!

Alle herinneringen aan die tijd zijn weggevaagd, het enige wat nog rest is het verhaal … Maar wat Moresnet wél de moeite waard is om te bezoeken, is de prachtige natuur, én het grootste metalen spoorwegviaduct van Europa dat er ‘boven’ loopt. Een brug van 1.107 meter lang die zo’n 90 goederentreinen per dag over het dal van De Geul voert …

Meer foto’s

Heusden (Nl)

Iets bezijden ’s Hertogenbosch ligt het vestingsstadje Heusden. Een stad met een rijke geschiedenis die zich het best uitlegt met de woorden die we vonden op de stedelijke website: ‘gebouwd, verwoest, verbrand en verwaarloosd, maar telkens uit de as herrezen’. Na een lang renovatieproject dat in 1968 begon is het inderdaad een prachtige stad geworden, omgeven door water dat ooit de vijand moest buitenhanden, maar nu vooral voor heel veel rust zorgt …

Meer foto’s

Als een dief in de nacht …

Donderdag 21 oktober kondigde de Luchtmachtbasis van Kleine Brogel rond 17u30 aan dat er ’s avonds nog een cargovliegtuig een tussenstop kwam maken op de basis. Zodra we hadden ontdekt dat dit een Antonov A124 was die in Jordanië was opgestegen, was het een kwestie van timen … wanneer moesten we in Pelt vertrekken opdat we toch nog op tijd aan de piste in Kleine Brogel zouden staan … we zijn er geraakt!

Meer foto’s

Sezoensrally 2021, 16 okt ’21

In (en rond) Bocholt werd vandaag de 44e Sezoensrally gereden, sinds 1976 traditioneel op het voorlaatste weekend van mei, met de naweeën van Covid dit jaar in oktober. Volgens de kenners een speciaal parcours omwille van de maaskiezelwegen die de rijders her en der onder hun wagens krijgen … Wij vatten alvast post op de 3e Chronorit …

Meer foto’s

Brabantse Pijl 2020

Het wielerseizoen staat op zijn kop, maar niet getreurd, het is een boeiend seizoen! Vooraf was gezegd dat op de hellingen van de Brabantse Pijl geen publiek zou toegelaten worden, maar de organisatie zag halverwege de dag blijkbaar toch in dat er niet zoveel gegadigden zouden komen als op de flanken van de Mont Ventoux tijdens de zwaarste bergrit van de Tour … en dus mocht ik vier keer genieten van de noeste arbeiders van de weg …

Klik op de foto hieronder voor de volledige fotoreeks:

Kitesurf Cremia

Non ci conosciamo molto in Belgio, ma sul Lago di Como sembra essere lo sport preferito. Certamente hanno molta acqua e c’è sempre vento. L’Hotel Ristorante Pizzeria Lumin è quindi la base del Kitesurf Cremia … e ovviamente la nostra macchina fotografica non poteva mancare che …

PIÙ FOTO

We zijn er in België niet echt mee vertrouwd, maar op het Como-meer lijkt het wel dé sport bij uitstek. Ze hebben er natuurlijk veel water, én er is altijd wind. Hotel Ristorante Pizzeria Lumin is dan ook de uitvalsbasis van Kitesurf Cremia … en dat kon onze camera natuurlijk niet aan zich laten voorbijgaan …

MEER FOTO’S

Worcester … in juli

Het was begin januari dat ik en Ward naar het Engelse Worcester reden, met de bedoeling hem daar achter te laten. In de goede handen van de professoren van Worcester University. Onder het bewind van King Covid moest hij daar even vluchten, maar toen King Boris toch wat begon bij te draaien, keerde hij terug. Maar zijn rijk is nu uit, de examens zijn achter de rug, en ik mocht Ward dan ook terug gaan halen. Ik kwam trouwens al snel tot de ontdekking dat de waard van The Arch Rivals zich ook had ontfermd over de opvang van Ward aldaar, waarvoor ik hem alleen maar dankbaar kan zijn. Maar het zijn toch speciaal mensen, die Engelsen. Vestimentair gezien wist ik al van mijn bezoek in januari dat de jongedames onder de 26,5 graag topjes dragen … ja, ook in de winter. De heren een jogging. Op een zaterdagavond wordt het nog leuker, want dan zijn ze allemaal opgekleed. In Neerpelt doen ze dat 1 keer per jaar, met het galabal van ’t College. Hier doen ze dat op zaterdagavond .. elke zaterdagavond. En als er één jongedame naar ‘the bathroom’ moet, gaan ze allemaal. Geen wonder dat de meest trendy zaak in een voormalige kerk gevestigd is, de al even voormalige sacristie is groot genoeg om 13 dames hun neus te laten poederen. Maar het is allemaal maar schone schijn, want de doorsnee Engelsman (en die lijken in een doorsnee provinciestad in de meerderheid) leeft klein, geeft niets om een voortuin en nog minder om de achtertuin, heeft geen poetsvrouw en ook geen poetsgerief. Van de jongedames gaat 1/4e van het maandloon naar de kapper, 1/4e naar kleren, 1/4e naar cocktails en 1/8 naar de huishuur. Bij de mannen gaat dat respectievelijk naar bier, pizza (de dames eten wel me), tattoo’s en ook de huishuur. Nodeloos te zeggen dat er dan ook niets overschiet om ooit eens een eigen huisje te hebben, laat staan met een tuin … maar ja, daar geven ze toch niets om … Het belangrijkste is … Ward is terug! Met nogmaals mijn dank aan de waard van The Arch Rivals!

Klik op de foto voor een uitgebreide fotoreeks

Hoksent-Molhem, de groene wandeling

Volgens WandeleninLimburg.be doe je over de 9,4 km lange wandeling doorheen Hoskent-Molhem zo’n 12.700 stappen, en zou je daar 2u en 20 minuten over moeten doen. Wij deden er 1u en 40 minuten over, maar dan kan zijn omdat we de eerste 2 kilometer door een zware regenbui nogal fel moesten doorstappen om niet te verdrinken. Gelukkig bereikten we toen de prachtige Dommelvallei, waar we even konden schuilen onder de bomen tot de bui overgewaaid was. Een prachtige route overigens door héél véél landbouwgebied en gevarieerde bossen!

Meer info op WandeleninLimburg be kan u hier vinden.

Klik op de foto hieronder voor de volledige fotoreeks: